Zondag 10 december 2006: Ozark Henry in Tivoli

Ozark Henry is bij mij nooit echt aangeslagen. Ik vind Birthmarks een sterk album en heb bewondering voor zijn arrangementen, maar that's it. Vrienden wiens muzieksmaak ik erg hoog heb zitten bombarderen de man echter vaak tot supermuzikant wiens creatieve mogelijkheden geen grenzen kent. Zelfs David Bowie loopt met hem weg. En dat heb ik nooit zo begrepen. Donderdag speelde hij in Tivoli, en ik was van plan me te laten overtuigen.

Erg meewerken wil hij echter niet. Het hele optreden lang is er geen enkele interactie tussen band en publiek, afgezien van de fan die af en toe een luid "Ozark!" naar het podium slingert. De zanger kijkt er niet van op. De muziek is strak, net als op plaat steekt alles perfect in elkaar. De karakteristieke stem van Piet Goddaer klinkt warm en vertrouwd. Maar door het overschot aan nummers van zijn laatste plaat The Soft Machine (of beter gezegd, het tekort aan voor mij bekendere songs) wil het optreden me maar niet pakken.

Veel gebeurt er niet op het podium. Op een gegeven moment komt Goddaer van achter zijn toetsen vandaan om een nummer lang alleen te zingen, maar daar houdt het ook mee op. De band verlaat het podium, komt nog twee keer terug voor een toegift, maar dan zit het er alweer op. Ergens bekruipt me het gevoel dat de band bij dit optreden louter op routine heeft gespeeld, enige beleving heb ik niet kunnen ontdekken.

Laat ik me er maar bij neerleggen. Er zijn mensen die Nada Surf wel aardig vinden vanwege dat ene hitje. Zo zal ik 'Sweet Instigator' straks nog eens opzetten en verder de hoop opgeven dat ik Ozark ooit zal begrijpen.

Thijs -

Maandag 27 november 2006: Guillemots in Tivoli

Guillemots is in mijn ogen een van de fijnste nieuwe bandjes van het jaar. Toch heb ik ze dit jaar op zowel Motel Mozaïque, Haldern als Lowlands door omstandigheden weten te missen. Gisteren kwam het er dan eindelijk eens van, in een knus Tivoli, samen met m'n vriendin (wat? ja! vertel ik nog wel een keer in persoon).

Het optreden bleek het wachten waard. Vanaf onze plaats achter in de zaal kon ik niet precies zien wat er nou allemaal precies wel en niet op het podium stond. Zeker is dat de Guillemots kwistig waren met mooie instrumenten, van contrabas tot trompet. Toch trok toetsenist en zanger Fyfe Dangerfield de meeste aandacht naar zich toe. Zijn stem is hard op weg om een van mijn favorieten te worden. Hij doet een beetje denken aan James Mercer van The Shins, maar dan nog net even wat scherper. Daarnaast heeft de Engels/Braziliaans/Schots/Canadese band ook gewoon briljante songs. Met uitstekend uitgewerkte liedjes als 'Little Bear' en 'Through The Windowpane' is het zeker niet alleen maar technisch genieten.

Guillemots bewaart het absolute hoogtepunt voor het einde. De band loopt van het podium af en de pauzemuziek start al. Als de zaal al bijna van lichte teleurstelling afdruipt komt Dangerfield nog even solo op, met een klein keyboardje in zijn hand. Zonder enige verdere begeleiding zet hij een prachtig driekwartsmaatje in, waarop de zaal niets anders rest dan ademloos toe luisteren. Na het slotakkoord verdwijnt de zanger onder luid gejuich achter de schermen. Ik kan me niet herinneren dat ik Tivoli ooit zo hard heb horen applaudiseren.

Als iemand trouwens weet hoe het laatste nummer heet, laat het me gerust weten. Het is erg fijn om met het leukste meisje van de wereld in je armen mee te deinen op een mooie wals, weten op welk liedje zou ook leuk zijn.

Thijs -

Zondag 12 november 2006: Arab Strap in De Helling

Het zal de gemiddelde muziekliefhebber niet ontgaan zijn, Arab Strap gaat na tien jaar treurmuziek uit elkaar. Gelukkig kwamen ze voor de definitieve split nog langs Utrecht, om in een uitverkochte Tivoli de Helling passend afscheid te nemen.

Bijna op de dag af drie jaar geleden zag ik ze voor het eerst, op London Calling. Toen hadden ze strijkers, blazers en nog wat mooie instrumenten meegenomen. Deze keer kiezen de Schotten voor een simpelere aanpak. Eventjes kan ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken, maar al snel blijkt dat ze ook met z'n vijven een geweldige indruk kunnen achterlaten. Zanger Aidan Moffat klaagt af en toe wat over een zere keel, maar desondanks heb ik in tijden niet zo'n indrukwekkende stem uit iemands strot horen komen. En daar komt dan nog eens het briljante gitaarspel van Malcolm Middleton overheen.

Met een fijne selectie uit zowel ouder als recenter werk laat Arab Strap zowel de diehards als de gematigde fans aan hun trekken komen. Het mooiste moment van het optreden blijft echter bewaard voor de toegift. Moffat en Middleton blijven alleen over als de andere bandleden de kleedkamer alvast opzoeken. Met twee prachtig uitgevoerde semi-akoestische nummers sturen ze het publiek voldaan weer naar huis.

Ergens kan ik de beslissing van de bandleden om te stoppen wel begrijpen. Al jaren maken ze sterke platen, maar nooit groeiden ze naar een grotere doelgroep toe, waar bijvoorbeeld Belle and Sebastian dat wel lukte. Toegegeven, ook ik heb ze nooit echt laten uitgroeien tot een van mijn favorieten. Misschien komt dat nog, als Moffat en Middleton gaan zich storten op solowerk. Ik ben in ieder geval benieuwd wat daar uit voort gaat komen.

Thijs -

Zaterdag 7 oktober 2006: The Rapture in Tivoli

De laatste zoveel posts op deze pagina beginnen zo ongeveer allemaal met iets in de trant van 'tijd voor een update'. En na maanden stilte is het weer zover. Donderdag trad The Rapture op in Tivoli, een mooie gelegenheid om eens wat te schrijven. De vermakelijke shows van Audiotransparent en Amusement Parks On Fire in Ekko van vorige maand waren dat misschien ook wel, maar vanwege een gebrek aan tijd/zin/energie is dat er niet van gekomen. Nu dus wel.

Vorige maand brachten de New Yorkers de opvolger van het inmiddels alweer drie jaar oude Echoes uit. Na drie keer draaien willen de nummers van Pieces of the People We Love zich nog steeds niet in mijn hoofd nestelen. Niet dat het een slecht album is, alleen het niveau 'Olio' of 'House of Jealous Lovers' halen ze nergens. Een typische drie-sterren-plaat, dus. Als ik vooraf een recensie zou moeten schrijven dan was de insteek overduidelijk geweest. "Energiek optreden, maar de nieuwe songs leggen het toch af tegen de hits van hun debuut." Of iets in die richting.

Natuurlijk schrijf ik dit pas achteraf, maar het idee is precies hetzelfde. De enthousiaste bandleden krijgen met hun gemak de eerste rijen aan het dansen. Alles zit goed in elkaar, nergens is een valse toon te horen. En pas nu valt me voor het eerst op wat een geweldige stem Luke Jenner eigenlijk heeft. Regelmatig pakt toetsenist Gabriel Andruzzi een saxofoon op. Gewaagd, maar leuk ter afwisseling.

De kritische noot is zoals verwacht het achterblijven van het vallende kwartje bij de nieuwe liedjes. Maakt eigenlijk ook weinig uit, hoeveel 'Out of the Races and Onto the Tracks' schrijft een gemiddelde band nou helemaal? Kortom, een geslaagd optreden en wederom een sterke impuls om eens te leren dansen, want als een (ik quote) zoutzak voor het podium staan bij zo'n show zou eigenlijk strafbaar moeten zijn.

Het voorprogramma werd trouwens verzorgd door de David Gilmour Girls. Ook dat klonk goed, alleen heb ik daar te weinig van mee gekregen om er iets nuttigs over te kunnen melden. Behalve dat het een geniale bandnaam blijft, natuurlijk.

Vanavond ga ik in Rotterdam naar een feestje waar John Wayne Shot Me en Austin Lace zullen optreden. Wellicht schrijf ik daar een dezer dagen ook nog wat over.

Thijs -

Zaterdag 1 juli 2006: Pretty Girls Make Graves

Woensdag was ik in De Helling voor Pretty Girls Make Graves. En een beetje voor het voorprogramma, Glenister. Daarover zal ik niet te veel uitweiden, omdat geen woord van mij over een band die meubilair uit mijn huiskamer op het podium heeft staan (het drumstel) ook maar enige waarde heeft. Het was een sterk optreden, ik heb ze wel eens minder gezien. Laat ik het daarbij houden.

De hoofdact dan. Het is jammer dat de zaal niet helemaal gevuld is, want de band heeft er duidelijk zin in. Het zal aan dat Schotse bandje liggen dat een paar honderd meter verderop speelt vanavond. Het vijftal begint desalniettemin onverstoord met het herkenbare 'The Nocturnal House', ook al de opener van hun laatste album Élan Vital. Al snel wordt duidelijk dat de band is gekomen om een indruk achter te laten. En dat lukt, de tempowisselingen zijn bijna niet te tellen en ook de muzikanten houden het concert fris. De drummer pakt eens een gitaar ter hand, de bassist zet zijn beste screamo-stem op en zangeres Andrea Zollo goochelt wat met een tamboerijn als ze even geen tekst heeft. Dan kondigt de band een nummer aan waarbij ze normaal gesproken twee drumstellen gebruiken. Laat nou net het drumstel van Glenister alweer op weg zijn naar de huiskamer. Maar, zo blijkt, je kunt best met zijn tweeën tegelijk drummen op één stel.

Maar ook als ze gewoon met zijn vijven op hun normale plek staan weten de Pretty Girls te overtuigen. De toetseniste zorgt voor een lekker vol geluid, zeker als ze later ook nog eens de accordeon oppakt. Zo zorgen de Amerikanen voor een mooie set met hoogtepunten van het laatste album ('Parade', 'Selling The Wind') en all-time favorites ('All Medicated Geniuses', 'Speakers Push The Air'). Natuurlijk komen ze nog even netjes terug voor een toegift en dan is het mooi geweest.

Nog even een rondje links. 3voor12/Utrecht was er ook bij. En de band heeft wat foto's van de tour op hun weblog gezet. Geen enkele uit Utrecht helaas, wel van de chocomel in Amsterdam.

Zo, morgen naar Metropolis. Ik ben vooral benieuwd naar The Spinto Band, Hospital Bombers en The Wrens.

Thijs -

Dinsdag 27 juni 2006: Wellerlo-fi 2006

Dit weekend was het eindelijk weer zover: Wellerlo-fi, het kleinste en gezelligste festival van Nederland. Voor de mensen die het vorig jaar gemist hebben, dat is het feestje dat Club Diana en Livingroom Records elk jaar organiseren op het prachtig gelegen landgoed van Diana-zanger Marcel Brand in Wellerlooi, Limburg. Ook dit jaar speelden er weer een aantal leuke bandjes in de schuur. En het jaarlijkse optreden van Club Diana zelf is natuurlijk sowieso al de reis naar het zuiden waard.

Waar ik vorig jaar bijna alle bands wel goed kende en van de meeste ook wel het een en ander in huis had, kon ik me zaterdag eens fijn laten verrassen door het onbekende. Maar dat gold niet voor de eerste band van de avond, het Amsterdamse drietal Sykosonics. Hun laatste cd had ik een tijdje geleden gerecenseerd, alleen had ik ze tot dit weekend nog niet live gezien. Ze weten te overtuigen, mede door de strakke ritmesectie. En dat terwijl Joost Kuijer nog net op tijd uit het zwembad kon worden gehaald, hij speelt dan ook in zwembroek en op slippers. Daarbij hadden ze bij afwezigheid van hun eigen drummer de drumster van Wounded Kite geleend. Hadden ze het niet gezegd, dan had ik het niet gehoord. Zangeres Maria Romijn is niet altijd even toonvast, maar dat mag de pret niet drukken. Met materiaal als het hyperactieve 'Hyper' (MP3) en hier en daar een ingetogen nummer als 'Like Snow' zorgen ze voor een mooie opening van het muzikale gedeelte van het festival.

En daar borduurt de all girl summer fun band The Cuties even later vrolijk op voort. Er staat ook wat op het spel. LVR-man en gelegenheidspresentator André laat voor het optreden weten dat ook zijn label niet achter kan blijven in deze Idols-tijd. Daarom mogen de aanwezigen hem na het optreden sms'en, waarbij gekozen mag worden tussen 'Cuties ja' of 'Cuties nee'. Zijn er meer voors dan tegens dan mogen ze bij Livingroom een plaat uitbrengen. Er ging hier en daar wat mis, maar als de vier meiden dan eens tegelijk aan hetzelfde nummer begonnen klonk het heel aardig. De zomerse popliedjes lijken hier en daar wat op elkaar, maar ze zijn wel stuk voor stuk lekker pakkend. Een 'Cuties ja' dus, al heb ik bij gebrek aan bereik tussen de Limburgse bomen mijn stem maar mondeling doorgegeven. Nummers zijn trouwens te beluisteren op hun MySpace.

De volgende band op het programma is Zomotta, de stevigste band van de avond. Zo stevig, dat je het vanaf het gezellige terras waar Argentinië-Mexico op staat ook nog wel kunt horen. anaf een afstandje klinkt de band verleidelijk, maar als Messi invalt blijf ik toch maar buiten hangen. Binnenkort maar eens gaan zien in het clubcircuit dan.

Natuurlijk is het enige optreden van het jaar van Club Diana te mooi om te laten schieten voor iets simpels als een potje voetbal. Vorig jaar na Wellerlowlands heb ik me voorgenomen om me eens te verdiepen in de back catalogue van de band. Dat is in zoverre uitgekomen dat ik ooit eens een keer Basin heb opgezet. Zo waren er ook dit jaar weer een aantal nummers bij die ik nog niet kende. Die klonken niet minder dan recent werk als 'Sushi vs Burgerking' en 'Love to Club'. Als Club Diana even moeite heeft met het instarten van een nummer knipoogt zanger Marcel naar The Cuties. "Als die meisjes het mogen, mogen wij ook." Na een liedje of zes-zeven houden ze er alweer mee op. Jammer, zeker aangezien ze maar één keer in het jaar optreden.

Afsluiter van de avond is Templo Diez. De band komt met zwaar geschut, want ze hijsen een contrabas en een accordeon (ok, die hijs je niet, moving on...) het podium op. Na al dat gitaargeweld zorgen ze voor wat afwisseling op de avond. Ook hier ontkom je niet aan omschrijvingen met het woord mooi, want dat is nou eenmaal wat het is. Sfeervolle muziek, niet ver van Audiotransparent en Sparklehorse. Dus dan weet je dat het goed zit.

Ik ben nu erg moe en moet morgen weer vroeg op, dus laat ik eens naar een einde toe gaan werken. Iets in de zin van: het feest ging nog tot in de vroege uurtjes door, het was een geslaagde avond, prachtige muziek, volgend jaar weer. Vul zelf maar in. Voor vier meiden was het in elk geval ook een zeer geslaagde avond. The Cuties krijgen hun platendeal, met 17 voor en 4 tegen als ik me niet vergis.

Goed, terwijl ik mijn tanden poets nog even met één hand dit. Morgen ga ik naar De Helling voor Pretty Girls Make Graves, waarover zeer binnenkort meer. En komend weekend het op één na leukste festival van Nederland: Metropolis.

Oh ja Marc, dit was die band die je eens zou moeten luisteren. Dit geldt eigenlijk voor iedereen die dit leest.

Thijs -

Dinsdag 6 juni 2006: Spinvis, Johan en Hallo Venray

De zesde van de zesde 2006. Een mooie dag om weer eens wat van me te laten horen. Afgelopen zondag vierde Excelsior zijn tienjarig bestaan in Tivoli. Ik heb een soort van haat-liefde-relatie met dit label (de helft van de bands trek ik écht niet), dus een mooie gelegenheid tot verzoening. Die missie slaagde met hulp van Hallo Venray en Spinvis gedeeltelijk, alleen Johan viel wat tegen.

Ik kom iets later binnen, op een moment dat Gem al geweest is. Ik denk dat ik daar wel overheen kom. Gelukkig ben ik op tijd om nog een aantal nummers van Hallo Venray mee te maken. Natuurlijk ben ik bekend met hun naam, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik geen nummer van deze Haagse band zou herkennen als ik het zou horen. De indruk die ze in Tivoli achterlaten is echter een goede. Het doet me bij vlagen erg aan dEUS denken, niet in het minst door de zang van Henk Koorn. Verder kan ik er weinig over zeggen, daarvoor zou ik ze binnenkort nog eens een keer moeten zien. Iets wat ik ook zeker niet uitsluit. Trouwens, het zelfbouw interview dat de heren op hun website hebben gezet is erg leuk gevonden.

Goed, terug naar zondagavond. De volgende band op het programma is Johan. Een oude favoriet van me, en toch een beetje de band waar ik voor kom. Helaas komt het optreden nooit helemaal uit de verf. Dat ligt vooral aan de keuze voor veel nummers van de nieuwe plaat. Die niet eens slecht is, maar het lijkt allemaal zo op elkaar. Het kan eraan liggen dat ik even weg was om me te laten informeren over de ruststand bij Jong Oranje, maar ik heb ook slechts twee singles gehoord. Waaronder de nieuwe, 'Oceans', een nummer dat ik niet meer kan uitstaan sinds ik hem bij de opnames van de videoclip (ik ben onherkenbaar) vijf keer in een kwartier te verwerken kreeg. Natuurlijk speelde de band verder verre van slecht en de nieuwe nummers zitten er ook al aardig in. Toch viel dit optreden een beetje tegen.

De rol van headliner van de avond is weggelegd voor Spinvis. Ze beginnen wat later, eerst krijgen ze door "fucking" Ad Visser nog een gouden plaat uitgereikt. Zo blijkt maar weer dat Spinvis voor velen een grote naam is, voor mij was hij dat tot vanavond nog niet. Toch hebben Erik de Jong en zijn band me een beetje weten te overtuigen. Of nee, niet ba·ga·tel·li·se·ren door de woorden 'een beetje' ervoor te zetten. Ze hebben me gewoon weten te overtuigen. Punt. Hier en daar gaat De Jong ietwat de mist in met zijn stem, maar verder is er weinig op het optreden aan te merken. Super zijn de aanwezigheid van een trompettist, een cellist en een in mijn ogen fenomenale xylofoonspeler, waar ik vanaf het balkon een hele tijd gebiologeerd naar heb kunnen kijken. Met songs als 'Het Voordeel van Video', 'Bagagedrager' en natuurlijk 'Smalfilm' op de setlist maakt Spinvis gelukkig niet dezelfde fout als Johan. Na het optreden stroomt de zaal snel leeg. Ik voeg me bij de massa. En dan hoor ik ook nog eens dat Jong Oranje Europees kampioen is geworden.

Nog meer XLCR: op Kindamuzik staat een Dossier 10 jaar Excelsior.

Thijs -

Donderdag 6 april 2006: Ane Brun en Grandaddy

Afgelopen dinsdag was ik bij het optreden van Ane Brun in Tivoli. Normaal gesproken trek ik zangers (m/v) met enkel een gitaar als begeleiding niet, maar Ane pakt punten met haar fantastische stem. Iemand omschreef de stem van I Am Kloot-zanger John Bramwell eens toepasselijk als eentje die "door de lucht snijdt". Laat Ane Brun dan de vrouwelijke Bramwell zijn. Ze liet het horen ook, bij vlagen dan. Want vaak ook zingt ze als een verlegen meisje, alsof ze haar eigen stem liever niet hoort bijna. Toch vertelt ze na een paar nummers uit zichzelf ineens een anekdote. Ze speelde op een festival, waar haar grote idolen Peter Gabriel en Annie Lennox ook stonden geprogrammeerd. Eerst kwam ze Gabriel tegen terwijl ze net uit het toilet kwam. Toe maar. En vervolgens vertelt ze over hoe ze met haar mobieltje een achteloze foto maakte van Lennox. Waarna de volgende dag in de media stond dat sterren op het festival werden geteisterd door cellphone-paparazzi. Brun was trouwens zo aardig om het publiek (dat trouwens zat, eerste keer voor mij, een seated concert) te trakteren op een aantal nieuwe nummers. Nu is het met artiesten als Ane Brun zo dat je de nummers eerst een aantal keer gehoord moet hebben voordat ze echt aanslaan. Maar ze pastten zo in de setlist, ik ben vol vertrouwen voor haar nieuwe album. Natuurlijk speelde ze ook nog wat bekende songs. Vooral 'A Temporary Dive' is me bijgebleven. Dat vond ik nooit zo'n geweldig liedje, maar van in Tivoli sprong hij er ineens tussenuit. Waardoor ik hem nu een paar keer per dag draai. Mooi dat een geslaagd optreden zo nog een tijdje kan door blijven spelen terwijl het allang voorbij is.

Het voorprogramma werd verzorgd door Solo. Ik heb er een nummertje of drie van gezien, vond er weinig aan en zal er verder niet over uitweiden. Niet mijn muziek.

Misschien leuk om te weten, gisteren heb ik met een knallende koppijn en compleet dichtgeslibde keel Jason Lytle van Grandaddy geïnterviewd. Ik heb m'n tape'je nog niet teruggeluisterd, maar volgens mij ging het naar omstandigheden best redelijk.

's Avonds trad hij nog op in Studio Desmet, vlak voor Club 3voor12. Helaas speelde hij slechts vier nummers. Die klonken wel ok, het blijft een melodie-genie natuurlijk, alleen miste ik wel een beetje de band. Maar ja, die bestaat niet meer. Die andere jongens werken nu waarschijnlijk bij de McDonalds in Modesto of iets in die richting. De setlist, die Lytle op zijn hand had gekrabbeld, had wel iets beter gekund. Twee nummers kwamen me totaal niet bekend voor, 'El Caminos In The West' vind ik een van de mindere Grandaddy-nummers en alleen 'Disconnecty' van het nieuwe album was echt goed te noemen. Desondanks was het erg leuk om zo'n held in zo'n knusse tent te zien spelen. Na afloop van zijn optreden kreeg hij nog een prachtige lifetime achievement award, een mini-skateboard. Die zal inmiddels vast in een prullenbak op de Plantage Middellaan beland zijn. Lytle stond nog een tijdje met zijn gitaar in zijn hand op de rand van het podium, klaar voor een toegift. Maar Eric Corton was onverbiddelijk, de radiouitzending stond op punt van beginnen. Erg jammer, het laatste optreden van Grandaddy in Nederland ooit had wel iets meer glans verdiend.

Ik ben nog even blijven hangen voor Blues Brother Castro. Dat vind ik op plaat een van de betere Nederlandse bands. Hun nieuwe plaat Fun is wederom een grote aanrader. Ik had ze alleen nog nooit live gezien. De stuk of zes songs die ze gisteren speelden hebben me overgehaald om toch maar eens een keer naar een volwaardig optreden van ze te gaan.

Over lucratieve schnabbels gesproken, afgelopen vrijdag werd ik ingeschakeld als gastrecensent voor het tweejarig verjaardagsfeestje van 3voor12/Utrecht. Met dit artikel als resultaat.

Thijs -

Maandag 20 maart 2006: Na een lange winterslaap

Zo, dat was een tijdje geleden. Ik heb het de laatste tijd zo druk met van alles en nog wat, en eigenlijk nooit zin gehad om er iets over te schrijven. Maar om een kleine inhaalslag te maken: ik heb een paar concerten gezien, waarvan Durk Attaturk en Death Cab For Cutie (recensie) me het best zijn bijgebleven. Die laatste band heb ik de middag voor hun optreden ook mogen interviewen. Het resultaat daarvan komt binnen enkele weken op KindaMuzik. Want daar schrijf ik ook nog voor. Daarnaast speel ik sinds een maand of twee in een zeskoppige band, met de voorlopige naam The Nosh (website coming soon). Met een dik jaar ervaring op gitaar en een matige zangstem kon dat natuurlijk ook niet langer op zich laten wachten. Besides, wat is een muziekjournalist zonder mislukte muzikale carriére, toch? Maar het is wel heel leuk om zo een beetje aan te kloten.

Afgelopen donderdag ben ik ook nog even langs onze oefenruimte gegaan, alleen dan om te horen hoe het wel moet. Audiotransparent kwam namelijk optreden in het kader van Club3voor12/Utrecht. Verder speelde The Fire Harvest, waar ik alleen de laatste twee nummers van gehoord heb. Het ene nummer klonk heel goed, het andere was een of andere traditional die veel en veel te lang werd doorgetrokken. Daarna kwam Ballerina Liberation Front, dat was opgetrommeld als vervanger van The Gasoline Brothers. Mijn mening over deze trots van de Domstad zal ik niet nog een keer geven. De aanvankelijk van schouder tot schouder gevulde zaal liep echter lekker leeg, dat zegt voldoende.

Maar we kwamen natuurlijk voor Audiotransparent. En die band maakte de vijf minuten wandelen ruimschoots waard. Het vertrek van zanger Wouter Touw was een aderlating, maar bassist Bart Looman bewees wederom een waardig opvolger te zijn. Met zijn zuivere vocalen is hij de spil waar de sfeervolle muziek van de Groningers om draait. Dat, én de perfecte balans tussen de verschillende instrumenten. Want laten we de rest van de uitstekende band niet vergeten. Andreas Willemse slaagde er zelfs in om op een gegeven moment tegelijk op zijn viool te tokkelen en de toetsen te spelen. 'Somewhere North' en 'September Waltz' waren de uitschieters, maar eigenlijk doe ik daarmee de overige nummers tekort. Net als het merendeel van de aanwezigen in dB's heb ik bijna ademloos staan toekijken. Echt veel heb ik er nog niet bijgewoond, maar dit was beste concert wat ik tot nu toe dit jaar heb bezocht. Ik heb van het weekend hun laatste album Nevland gelijk maar weer een paar keer uit de kast gehaald. Spreekwoordelijk gezien dan, want ik heb hem alleen op mp3. Ik zat trouwens gisteren in de trein van Gouda naar Utrecht en toen werd mijn kaartje niet gecontroleerd. Dat vind ik nou echt zonde van mijn drie euro.

Thijs -